قرمزی سفره را از خون انار می گیریم و سبزی اش را از با هم بودمان. نیت هایمان را در گوش ریش سفید خاندان زمزمه می کنیم و فال هایی را که می خواند، بٌر می زنیم به نام جناب حافظ.

در ایـــن شـــماره از پورسینـــا، از گفته هـــا و شنیده هـــای هفتـــه پژ وهـــش می گوییـــم، بـــه اســـتقبال شـــب یلـــدا می ر ویـــم و تازه تر یـــن خبرهـــای حـــوزه سلامـــت را مـــرور می کنیـــم. نـــگاهی هـــم داریـــم بـــه هـــزار و یــک شــب و روزهایــی کــه مســیر تاریـــخ مـــا را شـــکل داده انـــد.

مایـــه خرسندیســـت کـــه ایـــن شـــماره را در حـــالی منتشـــر می کنیـــم کـــه بـــه خانـــه خـــود برگشـــته ایم،خانـــه ای پـــر از خاطــره و دغدغــه؛ ایســنا. ایســنا علـــوم پزشـــکی در حـــالی افتتـــاح می شـــود کـــه بـــه اســـتقبال ر وز دانشـــجو و گرامیداشـــت ســـال هـــا رســـالت و مطالبـــه دانشـــجویان اکنـــون شـــجاعت مـــا بـــرای نوشـــتن راســـتی، حقایـــق و امیـــد را ماننـــد جوانـــه ای کوچـــک پـــرورش میدهـــد، در پـــر و بـــال می گیـــرد و می پرورانـــد.

در ایـــن شـــماره مثـــل همیشـــه صـــدای شـــما می شـــویم و از امنیـــتی می گوییـــم کـــه خواســـتار آن هستیـــم. از میـــان اندیشـــه و هنـــر می گذریـــم تـــا داســـتان هایی کهـــن و زیبـــا را بخوانیـــم، خبرهـــای روز را دنبـــال می کنیـــم و خبرنگارانمـــان را از میـــان شـــما برمی گزینیـــم تـــا پاســـدار حقیقـــت باشـــند.

در ایــن شــماره از پورسینــا تلاش کردیــم دغدغــه هــای شــما را از زاویــه ای تــازه ببینیـم. صـدای زنـانی شـدیم کــه روایتشــان را ســال هــا ز یــر لــب گفتــه انــد و از میــان فلســفه و هنــر گــذر کردیــم تــا بندهــای قرمــز احساســمان را بـه دنیـای عجیـب هنـر هفتـم گــره بزنیــم.

در جهـانی کـه هـر صـدا معنایـی دارد و هـر واژه نشـانی از حضـور اسـت، مـا در هیــأت تحریریـه پورسینــا تلاش می کنیــم صــدای خــود را بســازیم و پـژواک صــدای شــما باشــیم.

هر نسلی، زبان خودش را پیدا می کند؛ ما تصمیم گرفتیم صدای خودمان را بسازیم. این نشریه نه فقط مجموعه ای از خبر و گزارش، بلکه تلاشی است برایی گفت و گو، گفت و گویی میان ذهن های جوانی که هنوز باور دارند می شوند بهتر بود و دلی که هنوز از دیدن لبخند دیگران روشن می شود.