نظام منتورینگ دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران؛ گذار از ساختار اداری به شبکه حامیِ اجتماعی دانشجویی
آیین پایانی فعالیتهای سالانه دفتر منتورینگ دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران با هدف بررسی دستاوردهای این حوزه، در تالار ابنسینا برگزار شد. در این مراسم، دکتر محمدحسین پورغریب، معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه، دکتر اکرمالسادات ساداتحسینی، مدیر فرهنگی و اجتماعی دانشگاه، دکتر فرهاد حبیبی، مدیر امور دانشجویی دانشگاه، دکتر سعید پورحسن، معاون دانشجویی و فرهنگی دانشکده پزشکی و جمعی از دانشجویان حضور داشتند.
به گزارش روابط عمومی معاونت فرهنگی و دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی تهران، دکتر محمدحسین پورغریب، معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه، با بازخوانی تجربههای زیسته خود در سال ۱۳۷۴، دوران دانشجویی را دورانی پرچالش توصیف کرد و گفت: «در آن سالها، گاهی اخبار منفی و ناامیدی درباره آینده رشتههای علوم پزشکی، جو حاکم بر دانشگاه بود. توصیهای از یک دانشجوی سالبالایی مبنی بر تمرکز بر مهارتافزایی بهجای حواشی، مسیر فکری مرا تغییر داد. این درس، زیربنای نگاه من در تمام این سالها شد. تجربه فعالیت به عنوان نماینده دوره پزشکی نیز به من آموخت که حمایت و انتقال تجربیات از سوی دانشجویان ارشد، نقشی حیاتی در مسیر رشد دانشجو ایفا میکند.»
وی با اشاره به اقدامات دو سال اخیر افزود: «با تکیه بر همین تجربه و همکاری استادان، بر طراحی و اجرای نظام منتورینگ در بیمارستانها تمرکز کردیم. هدف ما ساختارمند کردن حمایتهاست تا خلأ موجود در نظام آموزشی بیمارستانی را پر کنیم. اهمیت این طرح تنها در مباحث آموزشی نیست؛ منتورها در بحرانیترین شرایط، به عنوان تکیهگاههای روانی عمل میکنند و گزارشها نشان میدهد این شبکه حمایتی، در پیشگیری از آسیبهای جدی روانی نقشی تعیینکننده داشته است.»
دکتر پورغریب با تأکید بر اینکه «نقش راهبردی منتورها فراتر از انتقال دانش تخصصی است»، تصریح کرد: «رابطه منتور و منتِی، پناهگاهی برای دانشجو در بزنگاههای حساس است. درخواست کمک، نشانه ضعف نیست، بلکه نمود بارز خضوع و هوشمندی است. بر اساس نظریات مبتنی بر شواهد، فعالیت در حوزههای اجتماعی و منتورینگ، بیش از آنکه به رشد منتِی کمک کند، موجب تعالی شخصیت خودِ منتور میشود؛ بر این اساس از دانشجویان درخواست دارم بخشی از زمان خود را به حمایت از یکدیگر اختصاص دهند.»
معاون فرهنگی و دانشجویی دانشگاه، غرق شدن در فضای فرسایشیِ اخبار سیاسی، بحرانهای اجتماعی و فشارهای درسی را آسیب اصلی دوران دانشجویی دانست و بر لزوم حفظ تعادل تأکید کرد: «دانشجویان باید زندگی را در بطن دوران تحصیل تجربه کنند و آن را به پس از فارغالتحصیلی موکول نکنند. ایجاد شبکههای دوستی قوی، فراتر از کلیشههای پزشکی، ضرورتی برای سلامت روح است.»
عضو هئیت رئیسه دانشگاه در بخش پایانی سخنان خود، با اشاره به تجربه شخصیاش در گذر از تردیدهای مسیر حرفهای، خاطرنشان کرد: «ما در دانشگاه، منتورینگ را نه یک ساختار اداری، بلکه به مثابه یک نهاد اجتماعی میبینیم. معتقدم دکتر پورحسن و همکاران، با همین رویکردِ حمایتی در حال تسهیل این جریان هستند. پذیرش نقش دوگانه استاد و مسئول اجرایی گاهی دشوار است، اما آنچه اولویت دارد، استمرار همین پیوند انسانی است. از شما میخواهم در این مسیر همزمان منتور و منتِی باشید؛ چرا که واژههای حامی و مربی، تنها یک عنوان نیستند، بلکه فراخوانی برای همبستگی و ارزشمندترین سرمایه دوران دانشجویی شماست.»
ارسال نظر